Τι στο καλό παραπονιέσαι!
Όπου βρεθείς και όπου σταθείς βλέπεις ανθρώπους να γκρινιάζουν και να παραπονιούνται συνεχώς.
Δεν μπορούν να χωνέψουν και να αποδεχτούν ζοφερές καταστάσεις στη ζωή τους.Με το παραμικρό χάνουν τη ψυχραιμία τους και συχνά κατεβάζουν καντήλια.Άσε που το βρωμόστομά τους πιάνουν και το όνομα του Χριστού μας και της Παναγίας μας τρομάρα να τους έρθει..Και όλο αυτό γίνεται διότι ο εγωισμός τους ειναι πάνω από όλα.
Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο, γιατί σ’ εμένα, γιατί όχι σ ’εμένα αυτό.
Ρέ άκου μια φωνή που σου μιλάει..
Σταμάτα να γκρινιάζεις. Άσε τις κλάψες τις μουρμούρες και προχώρα.
Αναρωτήθηκες ποτέ αν τα αξίζεις αυτά που ζητάς ;
Κάνε μια αυτοκριτική; τι νομίζεις οτι είσαι το κέντρo,και όλοι οι άλλοι περιτριγυρίζονται γύρω από την αφεντιά σου;Μήπως δεν το αξίζεις τελικά; Αναρωτήθηκες ποτέ ;
Στο φινάλε ποιος νομίζεις ότι είσαι ;
Ο Άγιος Παίσιος έλεγε τον εαυτό του ντενεκέ και το βίωνε μέσα του, άλλοι Άγιοι ένιωθαν οι χειρότεροι των όλων..Εσύ δηλαδή το παίζεις κάποιος ;
-Μα γιατί σε μένα;
-Πάλι τα ίδια..Γιατί έτσι ρέ! Πες ένα να’ ναι ευλογημένο και προχώρα.
Πες ένα δόξα τω Θεώ για ό,τι σου έχει δώσει και για ότι σε έχει γλυτώσει και κάνε τον αγώνα σου μοναχικά και άσε πια τις κλάψες!!
Δεν ξέρεις τι είναι προς το συμφέρον σου και τι όχι.
Μην ξεχνάς ότι το όχι του Θεού είναι και αυτό απάντηση και μάλιστα οδός προς σωτηρίαν..
Σταμάτα να στενοχωριέσαι για ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Κάποια στιγμή αν επιμένεις σε όλα αυτά τα αναπάντητα, το πολύ πολύ θα σε αρρωστήσουν και θα “ησυχάσεις”.
Άφησέ τα όλα στον Θεό και προχώρα.
Σταμάτα τις γκρίνιες και το μουρμούρισμα.
Τα πάντα έχουν τον λόγο τους.
Μην ψάχνεις απαντήσεις στα γιατί !Στο κάτω κάτω της γραφής δεν χρειάζεται να τα μάθουμε και όλα, έτσι, για να δοκιμαζόμαστε λιγάκι..
Προχώρα λοιπόν και ο Θεός μαζί σου και μαζί μας..Άιντε..
Το κονσερβοκούτι.
Τρείς νεαροί ξαναεπισκέντονται το Άγιο Όρος καθώς τώρα είχαν στόχο να αποκομίσουν αρκετές πνευματικές εμπειρίες.Τη πρώτη φορά απλώς πήγαν για τουρισμό. Έτσι λοιπόν προτιμούσαν τώρα να πηγαίνουν σε μεμονωμένα κελιά και σκήτες.
Βρέθηκαν λοιπόν μια μέρα γύρω στη περιοχή Προβάτα του Όρους και λίγο πιο κάτω από αυτή, στο κελί του γέροντα Αρσενίου.
Ο γέροντας τους καλοδέχτηκε με μεγάλη χαρά .Μετά από λίγο αφού έκαναν τον εσπερινό στο εσωτερικό ναίσκο πήγαν στο ταπεινό αρχονταρίκι που είχε ο γέροντας και κουβέντιασαν.
οι νεαροί αποκόμισαν αρκετά οφέλη από πνευματικά θέματα αλλά επειδή σουρούπωνε είπαν στο γέροντα να φύγουν για να μην τους πιάσει η νύχτα. Ο γέροντας τους πρότεινε να μείνουν τη βραδιά αυτή εδώ και το πρωί με το ξημέρωμα να αναχωρήσουν. Θα πήγαιναν για ένα ακόμα κελί που βρίσκεται πλησίον της μονής Αγίας Λαύρας.Έτσι κι έγινε.
Το πρωί λοιπόν τους ξεπροβόδισε ο γέροντας για κάποιες εκατοντάδες μέτρα για να μη χαθούν στα μονοπάτια.
Κι ενώ προχωρούσαν σιγοκουβεντιάζοντας, ένας νεαρός από τους τρεις ο Νίκος είδε στη μέση του μονοπατιού ένα κονσερβοκούτι. Από αγανάκτηση και ασέβεια κατ’ αυτόν να τα πετούν εκεί οι επισκέπτες, το κλώτσησε με δύναμη να φύγει προς την άκρη.
Αυτή η ενέργεια “ενόχλησε” τον γέροντα και με λίγο έντονο ύφος τον επέπληξε.
—Μα γιατί το κλωτσάς βρε ευλογημένε μου..
—Μα γέροντα δε βλέπετε βρισκόμαστε στο περιβόλι της Παναγίας και μερικοί δε σέβονται το χώρο.
—Μα αδελφέ μου γιατί δεν έχεις τον καλό λογισμό σε κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί μπροστά μας..Ο Θεός δε βλέπει? Δεν ξέρει;
Αμέσως ο γέροντας παίρνει στα χέρια του το κονσερβοκούτι προχωρά λίγο πιο μπροστά ,γονατίζει και με εσωτερική προσευχή ευχαριστεί τη Παναγία γι αυτό το ανεπάντεχο δώρο.
—-Μα τι συμβαίνει γέροντα γιατί γονατίσατε?..Γιατί κρατάτε το κονσερβοκούτι?,,
—Αυτό παιδιά μου για μένα είναι ένα ωραίο δώρο και ευχαρίστησα τη Παναγία που το βρήκαμε μπροστά μας.Ξέρετε με αυτό θα ποτίζω τους βασιλικούς μου.
Καλά μου παιδιά μα δεν είδατε τις γλάστρες με λουλούδια που είχα μπροστά στη πόρτα του κελιού μου?,,Ε λοιπόν με αυτό θα τις ποτίζω θα το κρεμάσω στο τοίχο και θα το χρησιμοποιώ.
Οι νεαροί κοιτάχτηκαν στα μάτια σιώπησαν και συλλογίζονταν.
Κάποια στιγμή αφού είχαν αποχωριστεί από τον γέροντα ο ένας είπε στους άλλους..
Ο γέροντας βρήκε χρήσιμο το κονσερβοκούτι αυτό τη στιγμή που εμείς το κλοτσήμαμε..Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε δε νομίζετε?,Ας προσθέσουμε λοιπόν και αυτή την πνευματική εμπειρία στις τόσες άλλες που αποκομίσαμε…
Από “μέσα τους” τώρα όσο δυνατά μπορούσαν φώναξαν περπατώντας…Γέροντα θα σε ξαναεπισκεφτούμε σύντομα……